Grief Grieve Griever

ความเดิมจากบทนำครั้งที่แล้ว
Tohng(โต้ง) นักวิจัยชื่อดังกำลังเดินทางมายังศูนย์วิจัย Y-Project
ซึ่งอยู่กลางเกาะแห่งหนึ่งตามคำเชิญของผู้อำนวยการร่างใหญ่ใส่แว่นดำ หน้ามาเฟียที่นี่

Y-Project ที่ว่ากันว่าเป็นสุดยอดของเชื้อ ที่จะทำให้คนที่ได้รับมัน มีพละกำลังมากขึ้น
ร่างกายใหญ่โตขึ้น และหนังเหนียว แม้แต่กระสุนปืนก็ไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้ภายในนัดเดียว
ตอนนี้ประเทศต่างๆจ้องกันตาเป็นมันเชียว ถ้าใช้ในการทหารล่ะก็ ประเทศนั้นไร้พ่ายแน่นอน
============================================

"กรรรรรรรร โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
ไม่ใช่เสียงไดโนเสาร์ที่ไหน ไม่ใช่เสียงสิงโตด้วย แต่มันเป็นเสียงหนู.....

"ทดลอง ฉีด Y-Virus ใส่หนูทดลองแล้วครับ ตอนนี้เริ่มเกิดปฏิกิริยาแล้ว"
ชายร่างใหญ่ใส่ชุดดำแว่นดำหน้ามาเฟียกำลังยืนดูลูกน้องเขา ฉีด Y-Virus ที่เขาคิดค้นใส่หนูทดลอง
อย่าตั้งอกตั้งใจ

"ไปยืนทางโน้นไป๊!! เกะกะ!!"
"เอ่องับ ไปก็ได้งับ"ชายร่างใหญ่ใส่ชุดดำแว่นดำหน้ามาเฟียปะหลก แล้ววิ่งออกไปยืนหลบหน้าห้อง
"ตกลงตูเป็นหัวหน้ามัน หรือมันเป็นหัวหน้าตูกันแน่ฟะ"

"ท่าน Jumonq(จูม็องค์) ครับ ตอนนี้เชื้อแทรกซึมสมบูรณ์แล้วครับ"
"จริงรึ ขอดูหน่อย"ชายร่างใหญ่ใส่ชุดดำแว่นดำหน้ามาเฟีย โวียยยย เอาเป็นว่ามันชื่อจูม็องค์
วิ่งมาดูผลของการทดลอง

ซึ่งผลที่ได้นั้นคือ หนูทดลงร่างกายใหญ่โตขึ้น มีพละกำลังมากขึ้น และดุร้ายขึ้นด้วย
"กรรรรรรร แฮ่~~~ โฮกกกกกกกกกก" หนูตัวนั้นพยายามกำลังจะพังกรงทดลองออกมา
"ถึงจะแข็งแรงยังไง แต่กรงของเราทำจากวัสดุชนิดพิเศษนะ ไม่มีทางพังง่ายๆหรอก...."
(เพล้ง....)พูดไม่ทันขาดคำ หนูตัวนั้นก็พังกรงทดลองออกมาข้างนอกได้แล้ว ด้วยพละกำลัง
มหาศาลของมันทำให้วิ่งชนข้าวของแตกกระจายหมด

"เฮ๊ย!! รีบกำจัดมันทิ้งเร็วเข้า เครื่องมือพังหมดแล้วเนี่ย!!"จูม็องค์ตะโกนอย่างลนลาน
"Sir!! Yes Sir!!"พูดจบทหารยาม 10 คนก็วิ่งไปหยิบบาซูก้ามาคนละกระบอก

"ว๊อยยยย ให้กำจัดหนู ไม่ได้ให้มาระเบิดห้องทดลองตู!!"
พวกทหาร 10 คนหัวเราะกลบมุขแหะๆ ก่อนจะวิ่งไปหยิบสวิงจับแมลงมาคนละอัน ทำให้ไอหน้ามาเฟีย
ชุดดำของเรากุมขมับทันที


ตัดฉากมาที่เฮลิคอปเตอร์ของนักวิจัยได้มาถึงเกาะแล้ว โต้งและคนอื่นๆก้าวขาลงจากคอปเตอร์
บรรยากาศรอบๆที่นี่เป็นป่าไม้ ถัดไปอีกหน่อยก็เป็นชายฝั่งทะเล มีนกและแมลงสีต่างๆบินเล่นตามธรรมชาติ
เป็นภาพที่ดูแล้วสวยงาม สบายตายิ่งนัก ใจกลางของเกาะมีศูนย์วิจัยขนาดใหญ่ตั้งอยู่

"อากาศดีนะที่นี่"โต้งพูดเบาๆกับตัวเอง พลางยิ้มเล็กๆอยู่คนเดียว เพราะเขาเป็นคนที่ชอบอยู่กับธรรมชาติมาก

"สวัสดีครับ คุณโต้งใช่ไหมครับ ผมเป็นพนักงานต้อนรับ ขอเชิญทุกท่านไปที่ศูนย์วิจัยได้เลยครับ"

ทุกคนเดินตามพนักงานต้อนรับคนนั้นไปจนถึงประตูใหญ่ มีป้ายเขียนไว้ว่า"ศูนย์วิจัยม็องค์เกรียน"
พนักงานต้อนรับกดรหัสผ่านประตู ที่แผงวงจรใกล้ๆกับประตูใหญ่
"รอนานนิดนึงนะครับ ระบบป้องกันที่นี่เข้มงวดมาก ทำให้คนนอกไม่สามารถเข้าไปได้ง่ายๆ"
เมื่อกดรหัสผ่านเสร็จเขาก็ทำการสแกนลายนิ้วมือ แต่ว่า.....
ตื๊ดดดดดดดดดดด สแกนลายนิ้วมือไม่ผ่าน...

"ระบบป้องกันเข้มงวดไปหน่อยมั้งครับ ฮะๆๆๆ"
"ไม่หรอก ผมว่าผมลืมอะไรไปบางอย่างน่ะ"
เขายืนนึกสักพัก ก่อนจะปิ๊งถึงบางอ้อขึ้นมา จากนั้นเขาก็ล้วงมือเข้าไปเกาก้น แล้วเอานิ้วที่ผ่านการเกา
แล้ว ไปสแกนลายนิ้วมืออีกรอบ

ติ๊งงงงงง ประตูใหญ่เปิดออก

"พอดีผมเพิ่งมาทำงานใหม่น่ะครับ เลยลืมไปว่าต้องเกาก้นก่อน เพราะระบบสแกนของที่นี่
ต้องใช้ลายนิ้วมือของคนในบริษัท ที่มีกลิ่นบั้นท้ายติดอยู่เท่านั้นครับ เป็นการป้องกันผู้บุกรุก
ที่ดีมาก แม้จะตัดนิ้วคนในบริษัทไปสแกนก็ไม่สามารถเปิดประตูได้"
ช่างเป็นระบบที่เหนือชั้นมาก แต่ว่าดูๆแล้วมันโสโครกยังไงก็ไม่รู้ โต้งคิดในใจ

"ขอเชิญทุกคนเข้าไปข้างในกันเถอะครับ ท่าน ผอ.กำลังรออยู่"
ทุกคนเดินตามพนักงานต้อนรับเข้าไปในศูนย์วิจัย
"นี่คือห้องทดลองครับ ผอ.จูม็องค์ รออยู่ในนั้น"
เมื่อเปิดประตูภาพที่ทุกคุนเห็น คือทุกคนในห้องเหงื่อแตกพลั่กหอบแฮ่กๆ ที่กำแพงมีรูกระสุนเต็มไปหมด
และปลอกกระสุน 5.56-mm ตกเกลือนกลาดอยู่เต็มพื้น สภาพห้องพังยับเยิน

"เอ่อ ไม่ทราบว่าโจรใต้บุกหรือครับ"
เพราะท่าทางห้องนี้มันเหมือนเพิ่งผ่านสงครามมาสดๆร้อนๆ
จูม็องค์ส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่ศพหนูตะเภา.....จนทุกคนถึงกับอดขำพร้อมกันไม่ได้

"โห..... หนูตัวเดียวเล่นกันยังกะปราบกองโจร 100 คนงั้นแหละ"
"หึหึหึ สุดยอดใช่ไหมล่ะ?"ไอจูม็องค์ ลุกขึ้นและเดินมาตบไหล่โต้งเบาๆ
"นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากให้พวกคุณดู เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะโชว์อะไรที่เด็ดกว่านี้ให้ดูแล้วกัน วันนี้ผมเหนื่อยแล้ว
ขอตัวไปพักก่อนนะครับ ต้องขอโทษที่ไม่ได้เตรียมการต้อนรับ"

"เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปยังห้องพักนะครับ"พนักงานต้อนรับ พูดและนำทางกลุ่มนักวิจัยไปยังห้องพัก

โต้งหันกลับไปมองศพหนูตะเภาตัวนั้น
"แค่จัดการหนูตัวเดียว ต้องใช้อาวุธสงครามกันขนาดนี้เชียวเหรอ"
"แค่ทหารยามโง่ หรือว่าเป็นความสามารถของเจ้าหนูตัวนี้กันแน่......."


ที่ห้องของจูม็องค์
"ท่านครับ พรุ่งนี้ท่านคิดจะโชว์การฉีด Y-Virus ใส่มนุษย์จริงๆเหรอครับ"
"เออ....."

"แต่ผลที่เกิดขึ้นวันนี้มัน....."
"ก็ยอดไปเลยไม่ใช่เหรอ ขนาดหนูตะเภาตัวเล็กๆ ยังมีแรงมหาศาลขนาดนั้น เพราะ Y-Virus แท้ๆ"

"แต่มันดุร้ายขึ้นนะครับ!!"
"ฮึยยย ช่างมันเถอะน่า หนูมันเป็นสัตว์ คงอยู่ในกรงนานๆ แล้วเครียดเลยอาละวาดมั้ง"

"แต่เราก็รับประกันไม่ได้ว่าฉีดใส่คน แล้วพวกเขาจะคลุ้มคลั่งรึเปล่า"
"ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกน่าเรื่องแบบนี้ ถ้าเกิดอะไรผิพลาดขึ้นมา เราก็กำจัดทิ้งก็ได้"

"ครับพ้ม"
"ออกไปได้แล้ว ผมอยากพักผ่อน"

"งั้นผมขอตัวนะครับ"
"เออ....เดี๋ยวก่อน"

"มีอะไรครับท่าน?"
"ออกไปวานซื้อฮานามิให้ผมถุงนึงด้วยนะ"

"เอ่อ เกาะนี้ไม่มีร้านขายของนะครับ"
"ก็ขับ ฮ. ไปซื้อในเมืองซีโว๊ยยยย เอาถุงเดียวพอนะ......"


เช้าวันรุ่งขึ้น โต้งและคนอื่นๆมาพร้อมกันที่หน้าลิฟท์ ระหว่างรอคนนำทางไปที่ห้องทดลอง
"วันนี้เขาจะโชว์อะไรพวกเรานะ"
"ไม่แน่วันนี้เขาอาจจะโชว์การใช้ลูกซองเป่าหนูตะเภาให้ดูมั้งครับ"
"ไม่ตลกนะครับ วันนี้ผมรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้"โต้งพูดด้วยสีหน้าค่อนข้างกังวล

"ขอโทษที่ให้รอครับ ขอแนะนำตัวนะครับผม Porkadas(ปอกระดาษ)เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการที่นี่ครับ
ผมจะเป็นคนนำทางพวกคุณไปยังห้องทดลองเอง ตามผมมา"
บุรุษชุดขาวคนหนึ่งเดินมาทักทายกลุ่มนักวิจัย เขาล้วงมือเข้าไปเกาก้น ก่อนจะกดลิฟท์ เพราะลิฟท์ที่นี่
ก็ใช้ระบบสแกนลายนิ้วมือเช่นกัน

"ช้านจะไม่มีวันแตะปุ่มอะไรที่นี่เป็นอันขาด แหวะ...."


ณ ห้องทดลอง
"วันที่ฉันรอคอยหุหุ วันที่ฉันจะให้ทุกคนได้เห็นความสุดยอดของ Y-Virusของฉัน"
จูม็องค์อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ เพราะวันนี้จะเป็นวันที่สุดยอดโปรเจ็คน์ที่ทำมาแรมปี จะได้ออกสู่สายตาทุกคนแล้ว

(ติ๊ง.....)ประตูลิฟท์เปิดออก โต้งและทุกคนเดินออกมา และเข้าไปในห้องทดลองนั้น

"มากันแล้วหรือครับ"
"วันนี้คุณจะให้พวกผมดูอะไรหรือครับ"โต้งถาม

"คุณคงจะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับ Y-Project ที่ผมพัฒนาอยู่มาบ้างสินะครับ"
"เชื้อที่จะทำให้คนเป็นยอดมนุษย์สินะครับ"

"ถูกต้องแล้วครับ และวันนี้ ผมจะทดลองฉีดมันใส่มนุษย์เป็นครั้งแรก"
"คุณแน่ใจแล้วเหรอ ว่าฉีดไปแล้วจะไม่เกิดผลเสียน่ะ อีกอย่าง ผมไม่เห็นด้วยกับการสร้างเชื้อแบบนี้
ขึ้นมาเพื่อสงคราม..... หรือเพื่อเงินเท่านั้น"

"แหม อย่าพูดแบบนั้นสิครับ มันทำร้ายจิตใจผมเล็กน้อยนะ..... เว้นแต่ว่า...
คุณจะอิจฉา กลัวว่าผลงานของผมจะดีกว่าของคุณใช่ไหมครับ"
จูม็องค์ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปที่แผงควบคุม
".............."

"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะครับ เพราะถึงยังไงคนที่ผมเอามาทดลองมันก็เป็นเดนมนุษย์อยู่แล้วล่ะครับ"
จูม็องค์ดีดนิ้วทีหนึ่ง พื้นของห้องทดลองก็เปิดออก และมีแคปซูลอันนึงโผล่ขึ้นมา
ข้างในนั้นมีเด็กหัวเกรียน ท่าทางหิวโหยเกมออนไลน์อยู่คนนึง
"PVP ไหมแสรดดดดดด"เกรียนคนนั้นคำรามออกมา

"เราไปจับมันมาได้แถวร้านเกมในเมืองครับ คิดว่าชีวิตของมัน ถ้านำเอามาใช้เป็นหนูทดลองคงจะมีค่ากว่า"
"เฮ๊ย!! ปล่อยกรู.....กรูจะไปเก็บเลเวลแล้ววววววว"เกรียนนั่นยังคำรามไม่เลิก

"ผมว่าคุณหยุดเถอะครับ ถึงไอนั่นมันจะเศษเดนมุษย์ก็เหอะ แต่มันก็ชีวิตคนนะครับ การใช้คนเป็นหนูทดลอง
แบบนี้มันผิดศีลธรรม"
โต้งพยายามคัดค้าน แต่ดูท่าทางจูม็องค์จะไม่ฟังเสียงเขาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเดินหน้าการทดลองต่อไป

"เอาล่ะ.....ฉีดเชื้อ Y-Virus ได้....."